کو چیده از کویر تن

 

ترمه پوش و ترانه خوان

 

دل دوپاره ی پیوسته

 

که گل بیندیشد

 

ترازو بخشیده به عدل خواهش خویش

 

روز

 

این پاشیده بر معمای پیچاپیج

 

دور باطلی ست انسان

 

اسیر تیر های مکرر

 

رو به آسمان تیره و

 

خلوتی که ساعت عمر

 

بی عقربه می چرخد

 

دور تازه ندارد پیاله ات

 

 ای یار

 

در خانه ی بی تیغ و بی دریغ

 

بوی تازه می گیرد

 

 از صداقت دل کهن دیار

 

 

 

محمد شریفی