بسا خورشید بیاید و من نباشم
بسا بتابد بر شاخه های جوان سبز
بر اجاق های روشن و جنگل انبوه
بر غنچه ها و خوشه های طلایی گندم
بر سیب و بر فریب
بسا خورشید بیاید و مرا مجال پیغام شعر نباشد
وشما را شیرین شود اشک ها
بر جاذبه ی خورشید که بنگرید
محمد شریفی
شست ام خبردار شد
شصت سالگی رسیدن به ایستگاهی ست
که قطارش از ریل های پای من گذشته است
سال هایی که بهاران اش لولیده در هم اند
وپاییزان اش هیمنه ی مرگ است
که یک دم می رود و باز نمی آید صدا در انعکاس زردآن
این من عجول
رابطه ی بیگانه ای داردبا روز های نا توانی که
عمر را نبوییده تف کرده ست
به تندرستی آرامشی که نداشتم
چه ترس رقت انگیزی
چه صبربی شکایتی
یادم نمی آید شبنم پاکی باریده باشد بر آسفالت کوچه ی جوانی
شست ام خبردار شد
عناصر به خواب خوش خویش ادامه می دهند
وازآن من نبوده است خورشیدی که گفته اند یگانه می تابد
در من هیولای اندوه رشد کرده است
این سهم عظیم نیستی ست
سهم بزرگ دریغ ها
که نه روییدن است
نه رویاندن
عالمی سرب مذاب می خواهد
تا من تورا به همزادی بنا کنم از نو
تویی که مقصدت همیشه مبدأ بود
شست ام خبردار شد
که باور خودرا دوباره قاب کنم
برابر غلامانی که امپراتورانند به گاه میلاد شصت سالگی ام
دهم اردی بهشت ماه یکهزاروسیصدونود
محمد شریفی
کو چیده از کویر تن
ترمه پوش و ترانه خوان
دل دوپاره ی پیوسته
که گل بیندیشد
ترازو بخشیده به عدل خواهش خویش
روز
این پاشیده بر معمای پیچاپیج
دور باطلی ست انسان
اسیر تیر های مکرر
رو به آسمان تیره و
خلوتی که ساعت عمر
بی عقربه می چرخد
دور تازه ندارد پیاله ات
ای یار
در خانه ی بی تیغ و بی دریغ
بوی تازه می گیرد
از صداقت دل کهن دیار
محمد شریفی
میدان جاذبه می خواهد
اشتراک دوستی
مارا تا کنار تو راهی نمانده بود
سررشته ی کلاف گم شده را نیافتیم
آرام در بعد مختصری گنجیدیم
ذوب شد در تهاجم زمستان
خنده ی شیرین
باز کرد دهان
آتش
تا از حدود خود گذر کند
از حال ما مویینه ای باقی ست
هیچ نفسی پایدار نیست
محمد شریفی
