منت نهاده برآدمی و درخت

درود

رود گوارای بزرگواربر زمین

درود

ستایش توراست

گریزان از گنداب

روانه جانب دریا

─ باتلاق ─

وقیح ترین پای مانده به گل

─ ابر─

نوازشگر زخم هر بهار

بنویس

رود

هر کجای زمین

می خواندمان

تا که بنویسیم همیشه از باران

 

محمد شریفی